خندهٔ خدا

در قلب قرن هفدهم، friar Leopoldo da Casamacchia انجیل را با شادی و آزادی بی‌سابقه‌ای روایت می‌کند. در حالی که کلیسا به لاتین سخن می‌گوید، او با مردم از خدایی صحبت می‌کند که به آن‌ها نزدیک است، قادر به آرامش‌بخشیدن، امید دادن و حتی با آنان خندیدن است. صدای او از روستا به روستا گسترش می‌یابد و هزاران نفر را می‌رباید و کلیساها را خالی می‌کند. پژواک پیامی که او می‌زند تا رم می‌رسد، جایی که پاپ پرونده را به کاردینال مکولانی، تاثیرگذارترین بازرس در آن زمان، می‌سپارد. آنچه آغاز یک محاکمه است به مواجهه‌ای غیرمنتظره تبدیل می‌شود که می‌تواند باورهای ظاهراً غیرقابل‌نکته را به لرزش درآورد. هرچند سرنوشت لویوپدو به نظر می‌رسد بسته شده باشد، تردید شروع به تغییر دادن همان کسانی می‌کند که او را قضاوت می‌کنند. زیرا می‌شود صدایی را خاموش کرد، اما آنچه آن صدا در دیگران به جای گذاشته است را نه.