ریگولتّو

در ریگولتّو شکل معلولِ جُستِر خمیده در دربار منتوآ، آینه ای برای ارباب تفرقه دار و قدرتمند است که با فاعل بی اخلاق و بدخواهِ خود مقایسه می شود. ریگولتّو تشویق و پذیرای فتوحات دوک است و تا بی رحمانه قربانیانش را تمسخر می کند تا اینکه درمی یابد دوک یکی از محبوب ترین افرادش که دخترش است را ربوده است. در نتیجه شخصیت جِستر دراماتیک تبدیل به فردی تراژیک می‌شود که با وجود ناپسندیِ آشکار و پلیدیِ خود، احساس وفاداری نسبت به دخترش و وحشت از دیدن نابود شدن در همین جهان استبدادی که خودش به وجود آورده، را درک می‌کند.