سرزمین پدران

سرزمین پدران رویکردی ساختاری جدی به سایتی از یادمان‌ها می‌آورد که همچنین محلی است برای حرکت و هر روز با جهانگردان و ساکنان محلی به فراز و فرود می‌زند. محوطه‌ها مانند بلوک‌های شهری چیده شده‌اند، خیابان‌های عریض به کوچه‌های باریک منتهی می‌شوند که با آرامگاه‌های پیچیده پر شده‌اند. فیلم تلاش نمی‌کند گورستان را مانند پیاده رفتن به صورت گشت روایت کند، بلکه به‌طور تاریخی از تاریخ درون آن می‌گذرد. مجموعه‌ای از افراد در ترکیب‌های ایستاده قاب می‌شوند در حالی که با صدای بلند گزیده‌هایی از نوشته‌های انسان‌های برجسته آرژانتینی دفن‌شده درون گورستان را می‌خوانند. (مختصری آزادی خلاقانه در انتخاب وجود دارد، زیرا محل آرامگاه برخی چهره‌ها - مانند روزنامه‌نگار رودلفو والش که جزو «مفقودشدگان» بود - نامعلوم مانده است. نتیجه هم شاعرانه است و هم سیاسی.) این تاریخ از اوایل قرن نوزدهم آغاز می‌شود و شامل نبردهای داخلی، جنگ با جمعیت بومی کشور، کشمکش بین شهر و ایالت‌ها و سال‌های دوران دیکتاتوری نظامی است.