بگذارید بگوییم انقلاب

مردان و زنان به مدت طولانی با حرارت می‌رقصند. رقص بدن‌ها به یک ترنس فیلمی تبدیل می‌شود، فرار به دویدن تبدیل می‌شود، با الگوهای بافته شده که با هر مسابقه احیا می‌شوند. مردانی که نمی‌رقصند صحبت می‌کنند، شعر می‌خوانند، داستان‌های خود را برای فیلم‌سازان روایت می‌کنند. و چه از طریق رقص یا صحبت، این فیلم به‌وسیله به اشتراک گذاشتن فضای کار و زمان، با هم ساختن یک فیلم به عنوان یک جامعه و با عشق به اشتراک‌گذاری، به‌طور سیاسی عمل می‌کند. حتی یک سامبا در خیابان‌های سائو پائولو به نمایش قدرت جمعی غیرقابل انتقال تبدیل می‌شود. با این قدرت، خود فیلم نیز به نظر می‌رسد که فرار کند و از مرزهای خود فراتر رود. جایی بین افسانه و سند، بداهه‌پردازی و ترکیب، خشم و شادی، همه مرزها در حال سوختن هستند. (سیریل نیرا - FID 2021)