خداحافظ پدر جان، در بهشت می‌بینمت

چهاردهمین سال از زندگی ژان در یک کمون مزرعه‌ای که از دو سالگی در آن بزرگ شده است. مادر و پدرش در شهرهای کمونی زندگی می‌کنند و به ندرت به دیدن او می‌آیند. این یکی از دستورات اتو است که حکومت کمون را به دست دارد: کودکان باید بدون والدین بزرگ شوند. ژان چیزی جز این نمی‌داند و از زندگی خارج از خانه لذت می‌برد تا اینکه با ژان ۱۶ ساله آشنا می‌شود و بهشتی که از کودکی ساخته بود، فرو می‌ریزد.