انسان‌های عادی هیچ استثنایی ندارند
Normal People Are Nothing Exceptional
مارتین ۲۵ ساله است. از جدایی از فرانسوا احساس می‌کند جهان روی سرش فرومی‌ریزد. با کارهای کم و رابطه‌های یک‌شبه، نمی‌تواند به خود ثابت کند. در ناامیدی و پس از آخرین مشاجره با فرانسوا، ناخواسته سانحه‌ای ایجاد می‌کند که او را به بخش اورژانس یک بیمارستان روانی می‌کشاند. در مدت کوتاهی اقامت، ناگهان به زندگی برمی‌خیزد. او به دو بیمار جوان، پیر و آنه، علاقه‌مند می‌شود و معتقد است کار درست را در نظارت بر زندگی عشقی آنان انجام می‌دهد
