همخانه‌ها

دو همخانه جدید حتی به دنبال راه فراری از قرنطینه نیستند - که بیشتر به تصویری خارج از پنجره‌های یک آپارتمان یک خوابه در پراگ تبدیل می‌شود. با فیلمبرداری همیشه حاضر با دوربین دستی، واقعیت زمان (غیر)گذرنده همه‌گیری به تدریج آشکار می‌شود. در حالی که شخصیت‌ها متقابلاً در مورد روابط برآورده نشده گذشته به اعتراف و آشکارسازی می‌پردازند، شاهد هستیم که چگونه آن‌ها به طور طبیعی در امور خانه یکدیگر را تکمیل می‌کنند. نگاه به درون، به رویدادهای عادی، به تدریج آپارتمان را به دنیایی خودمختار از تخیل و آواز تبدیل می‌کند. بنابراین این فیلم به عنوان مانیفستی از آفرینش به عنوان فرار از جهانی در غیر این صورت بسته عمل می‌کند. با اغراق سرگیجه‌آور، دوستی در حال ظهور، پرسش‌های کلی‌تری از نیاز انسانی به تعامل اجتماعی و تقسیم زندگی را مطرح می‌کند.