لوتار لمبرت

هیچ‌کس در آلمان نمی‌تواند به‌طور موجه‌تر از لوتار لمبرت خود را فیلم‌ساز مستقلی بخواند: ۴۱ فیلم تا به امروز از سال ۱۹۷۱ که تقریباً همه از جیب خودش به‌عنوان تهیه‌کننده، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و بارها و بارها به‌عنوان تدوین‌گر، فیلمبردار، صدابردار و پخش‌کننده تأمین مالی شده است.

سینما درباره رابطه جنسی و اشتیاق، خودسازی و ناهنجاری‌های روانی، امیال، ثروت و بدبختی افرادی که در شهر برلین (در ابتدا تنها غربی) کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند.یک جنگل و آنقدر معتبر، تکان دهنده و غم انگیز است که به ندرت در این کشور پیدا می کنید.

از آنجایی که آثار لمبرت از نظر محتوا و فرم به‌طور غیرمعمول عجیب و غریب و «کثیف» بودند - به‌ویژه برای استانداردهای خوب آلمانی - آثار لمبرت به سرعت در دهه هفتاد به عنوان «زیرزمینی» طبقه‌بندی شدند. و اخیراً به طور فزاینده ای توسط منتقدان و مورخان سینما نادیده گرفته شده است.

مدتهاست که به اسنادی از زعمات و در نتیجه معاصر تبدیل شده استدر تاریخ، مدتهاست که باید این آثار را (دوباره) کشف کنیم.